Het Voetbalprogramma krijgt een boost

image419 juni 2017
vanuit Amsterdam naar Kigali om uiteindelijk in Entebbe

Leuk dat jullie ons proberen te volgen. De komende 12 dagen probeer ik regelmatig een stukje te schrijven. Vanochtend vroeg om 6.10 uur stond voor mij de eerste taxi klaar. Ik werd opgehaald door Jochem (trainer van Go Ahead Eagles) om naar Pieter (de vader van Jochem) te gaan. Ik vind mezelf vrij nuchter, maar het weggaan vond ik toch best spannend. Ik ben nog nooit in Afrika geweest en daarnaast nog niet eerder 12 dagen weggeweest van mijn vriendin en twee kinderen.
Pieter Temminck zat al in het taxibusje vanuit Diepenveen. We hadden in eerste instantie afgesproken om met de trein te gaan, maar afgelopen vrijdag hoorden we dat de NS zou gaan staken op maandagochtend 19 juni van 5.00 uur tot en met 9.00. Onze plannen werden noodgedwongen gewijzigd en uiteindelijk zijn we met een volgepakt busje vertrokken naar Schiphol. Ieder van ons had twee grote sporttassen vol met vooral voetbalmaterialen voor het district Bukomansimbi. We waren niet de enige op de snelweg, de verwachtte staking zorgde voor wat extra verkeer. Uiteindelijk waren we rond half 9 op Schiphol. Het inchecken verliep redelijk soepel. In één van de grote sporttassen hadden we nog wat ruimte voor een koffer (handbagage formaat), maar goed deze tas was al weg op de band en we kwamen erachter dat we dus een tas handbagage te veel hadden. Gelukkig was de dame bij de balie vriendelijk en kon de handbagage gewoon nog mee. Even later had ik nog één keer een paniekmomentje, waar was mijn boardingpas nou? Ohja deze had ik laten liggen bij de plek waar ik al mijn spullen in de bak moest doen. Ik kon niet meer terug door de scan, maar een vrouw, in dienst van Schiphol had hem opgehaald.

image1Onze vlucht vertrok om 10.30 uur, na een klein halfuurtje vertraging. De vlucht viel me hartstikke mee. Je wordt aardig in de watten gelegd en het afwisselende landschap onderweg, ik zat bij een raampje, is indrukwekkend. Na een korte tussenstop in Rwanda, vertrokken we voor het laatste stukje naar onze eindbestemming Entebbe. Wisten jullie dat je Rwanda geen plastic tasjes mee mag nemen. Rwanda schijnt heel erg schoon te zijn, tijdens de tussenstop werd het vliegtuig in een halfuurtje volledige schoongemaakt. Mannen lijkend op de Gostbusters liepen met grote stofzuigers op hun rug het vliegtuig in om de boel schoon te maken.

Rond 22.30 uur zijn we geland op het vliegveld van Entebbe. Vanaf het vliegveld was het een klein kwartiertje rijden naar ons Guesthouse. Ondanks het late tijdstip was de ontvangst vriendelijk en na een afsluitend drankje op terras zijn we lekker gaan slapen.
20 juni:

image3Na een korte nacht stond er vandaag deel twee van onze reis op het programma. We hadden om half 9 afgesproken bij Wagagai, een groot Nederlandse bedrijf dat stekken produceert voor de Europese markt (o.a. kerststerren). Om 10 uur stonden wij op veld om onze eerste clinic te geven aan de Wagagai Warriors, het jeugdteam van Wagagai. We hebben ons vrij snel aangepast aan de Afrikaanse leefstijl, want we waren er rond kwart voor 10. Het pinnen van geld verliep iets moeizamer dan verwacht, achteraf kwamen we erachter dat niet iedereen zijn mogelijkheden tot geld opnemen in Oeganda had aangezet. Bij aankomst zagen we een grote groep kinderen, die al fanatiek bezig waren. De warming-up hadden ze al achter de rug. We spraken af dat Jochem de groep onder 14 ging trainen en ik de groep onder de 12. Een kleine 50 kinderen werden dus verdeeld over twee groepen. Het trainen was super, de drive, het enthousiasme, de beleving, maar ook de balcontrole van de meeste spelertjes waren super. Na een afsluitend praatje stond de laatste rit, ruim 4 uur rijden naar onze voorlopige eindbestemming Bukomsimbi op het programma. Onderweg heb ik mijn ogen uitgekeken, van overstekende koeien, tot boda boda’s met een spanwijdte van een hummer. Ook verbaas ik mij over de kleine kinderen van misschien een jaar of 4 die in groepjes langs de weg lopen op weg naar huis, levensgevaarlijk. Aan het einde van de middag kwamen we aan in Hotel Hollandia. image2Ook hier was de ontvangst weer prima en de belangrijke voetbalmannen met wie we een afspraak hadden stonden al op ons te wachten. De voetbalmannen waren afgevaardigden uit de verschillende subcounties van Bukomansimbi. Met elkaar hebben we een goed overleg gehad. De komende dagen staan in het teken van het geven van trainingen, het “Train de Trainers” programma en het opzetten van een organisatiestructuur. Het laatste is van essentieel belang aangezien wij graag het project willen volgen vanuit Nederland en weten wie welke rol kan en wil vervullen. Alle 7 afgevaardigden waren positief en onze gedachte is om het voelbalproject in kleine stapjes uit te gaan breiden. Morgen hebben we opnieuw een meeting, maar nu ook met de trainers van de 5 verschillende subcounties. Wij hebben bepaalde gedachtes over de inhoud en opbouw van de training, maar onze vraag zal ook zijn wat zijn de verwachtingen of wensen van de trainers. Ook staan er morgen twee trainingen op het programma, één in de ochtend en één in de middag. Vanavond en vannacht lekker uitrusten en morgen weer vol aan de bak. Ik kijk uit naar morgen en dat geldt ook voor de anderen. Tot de volgende keer.

Marc Hoekstra

twittergoogle_plustwittergoogle_plus